"In the dark times, will there also be singing? Yes, there will be singing about the dark times." - Brecht

i n s t i s

Aklat ng Bayan

Arkibong Bayan

Sinewaya

Pinoy Weekly

Grand Gestures

Thankfully, yesterday's hostage-taking incident ended peacefully, with Jun Ducat releasing the kids and surrendering on 7pm as promised. I checked out the coverages of ABS-CBN and GMA (since we chose not to cover it) and found out both networks filled their news with stories relating to the incident. It was all they reported. Except perhaps the showbiz news, about some Viva Hot Babe joining showbiz or something. Not a second was spared for other events like Jovito Palparan's filing of candidacy as nominee of Bantay party-list; Bayan Muna's filing of candidacy; and UN Special Rapporteur Philip Alston's initial report on RP extra-judicial killings to the UN Human Rights Commission.

It was as expected. A drama like that makes for great television. I remember that Costa-Gavras film where John Travolta played a security guard who held up a museum full of kids. Like Jun Ducat, the Travolta character too was a sweet guy, good to the kids, kind, and forced only by circumstances to do something criminal. In Travolta's case, it was his job. He got fired by his boss in the museum. Ducat's intentions, he says, are much more noble, that is, the education of the very kids he held hostage. Nevertheless, the drama was just as cinematic.

Ducat obviously has a keen sense of how to use the media -- before negotiating with the cops, he called up Ted Failon, who was then on air in DZMM, to ask him to mediate. The media was all over the incident, even CNN made a live feed of the surrender, a respite from all their sensationalist coverage of the bombings in Iraq and the Middle East.

I suspect he did watch those hostage negotiation films including that Travolta-Dustin Hoffman film (whose title I forgot...inatamad na ako mag-Google for it, hehe...). Or that at least he was also keen of the workings of negotiations with politicians. People like Chavit, Atienza and especially Bong Revilla (although one could question if he can convincingly deliver a line or two. I haven't seen any of his movies.) know how to make promises. And this being the season of promises (elections) -- I'm actually surprised Prospero Pichay didn't show up at the negotiation; he could have tried his "pangarap ko ang pangarap mo" line on Ducat to see if he can be convinced -- Ducat made sure the politicians' promises were broadcast live before surrendering.

Ducat's kids say they are proud of what he did. He was "selfless and heroic". That may very well be true. His intentions may be good, but in the end all he did was make more money for the Lopezes and the Gozons. We did manage to have Chavit and Amable Aguiluz promise to send those kids to school. But will that promise hold up after he had been locked up? And will the future of those kids now be secured for sure if they do get their diploma at AMA?

In any case, I'm sure the incident will be talked about for a few more days. And then it will slowly be forgotten, just like that guy who held up the airport tower, demanding reforms in government (he got bludgeoned with bullets), the muslims who held up Bicutan prison (they were massacred), and even the soldiers from the Oakwood mutiny (remember Maestrecampo's hysterics?).

Posted by: kr.guda at 07:29 | link | comments (4)

Ibang Level Na 'To!

The party-list system, which crooks like Jose De Venecia wants abolished via Charter Change, is such a great thing it is virtually an anomaly in our otherwise elite-dominated political system.

Bayan Muna, the most maligned, harassed, and ridiculed opposition political party in our time, has again topped the survey. And not just topped it, the party left many others biting the dust a hundred times over. With a whopping 28% of the more-or-less 45 million voters preferring it, Bayan Muna could have 14 representatives in Congress if not for the party-list law provision limiting a party to a maximum of three seats. 

If my math serves me right, a 28% of the roughly 26.1 million (or 58% of 45 M registered voters) translates to over 7 million voters.

7 MILLION VOTERS! That's more than enough to even get a seat for the Senate.

Posted by: kr.guda at 11:04 | link | comments

Why We Can't All 'Just Get Along'

"Are you willing to go to prison again for your beliefs?"

Thus asked writer Lourd de Veyra, in an article for Flip Magazine edited by Jessica Zafra in April 2003. He was asking Ka Satur Ocampo, then in his first term as representative to Congress of Bayan Muna partylist.

"Yes...(Hesitant pause)...but I would rather not." Lourd quoted Ka Satur's response. "And after over an hour of talking," wrote Lourd, "it is the first time that he smiles."

I remembered this magazine article yesterday, as I was covering Ka Satur's arrest and booking at the Manila Police District. He had just been served with an arrest warrant from a Leyte regional trial court who claimed "he is probably guilty" (this is what finding "probable cause" means, explained lawyer Romeo Capulong) of personally ordering the murder of 15 individuals in Leyte in 1984, or a year before he escaped the clutches of Martial Law as a prisoner.

Four years after the article came out, Ka Satur proved he is a man of his word, not only because he did submit to authorities as promised a week ago, but also because he is indeed willing to go to prison for his beliefs. And as Lourd indicated, he took the idea of going again to prison after more than 12 years in the stockade with a smile. In fact, he was all smiles as photographers scampered to photograph him being "pianoed" ("piano" being the slang for fingerprinting) and filling up the rap sheet.

He took it with a smile, while the rest of us, his supporters outside included, were dead nervous. After all, this was Ka Satur being booked, who Inquirer called the "face of the militant legal opposition", the softest speaking, most magnanimous mass leader I have ever encountered. He of the legendary pre-Martial Law National Press Club and subsequent underground journalism. He of the famous, and heroic, escape from military handlers in the midst of an NPC elections. He of the also famous and also heroic march to Mendiola that culminated Edsa Dos uprising. He of Bayan Muna, the third most popular political party in the country today, ahead of trapo parties like Kampi, LDP, etc., according to Social Weather Stations.

Bobbie Malay, in our interview with her a few days before Ka Satur's arrest, said we should not be comparing Marcos' Martial Law with Gloria Arroyo's regime. She had a point, I think. While Marcos was said to be a calculating genius, carefully plotting his moves against his detractors with utmost accuracy, Gloria is downright clumsy. The case against Ka Satur is so full of loopholes its plain hilarious. And yet, she makes fool of us. "Bahala na magmukhang tanga, nakulong ka naman namin," Bobbie Malay mock-quoted Norberto Gonzales.

Of course, all these only exposes Gloria as a president utterly desperate in clinging to power she is willing to do everything, even willing to look like a moron. To my mind, the government's persecution of the likes Ka Satur and Ka Bel (Crispin Beltran) who had cast their lot with the parliamentary struggle only validates the idea that the repressive and exploitative state can only accomodate so much of the left within its so-called "democratic space". Time comes when it will be compelled to use the most dastardly means to stifle an increasingly effective and popular resistance to its rule.

By the way, the Flip Magazine's cover story for that issue with Ka Satur also featured Teddy Boy Locsin and Imelda Marcos, and had the title "Why can't we all just get along?" I scan today's newspapers and I realize the answer to that question.

Posted by: kr.guda at 12:59 | link | comments (4)

Ang PTC at ang nagbabagong kultura ng halalan sa bansa

PABUGSO-BUGSO ang ulan sa probinsiya ng Sorsogon. Minsan naman, iinit. Pero walang puknat ang pagsampal ng hangin sa niyugan. Dulo na ng Pebrero, pero alanganin pa rin kung mananatili ang taglamig, o kung sasapit na ang tag-araw. Pero sa lugar na ito, tulad marahil sa bawat lugar ng Pilipinas ngayon, ang tunay na kalagayan ng panahon ay di makikita sa lakas ng hangin, sinag ng araw o temperatura. Nakapaskil ito sa mga dingding. Nakasabit sa poste’t puno. Nakabuyangyang sa kalsada.

Panahon na ng eleksiyon.

Samantala, sa kabundukan ng probinsiya, malayo sa mga makukulay na karatula’t bandera na nakaladlad sa highway, abala rin ang rebolusyonaryong kilusan. “Paligsahan” man ng mga tinaguriang “naghaharing uri” sa lipunang Pilipino ang eleksiyon, batid ng naturang kilusan ang pangangailangang ipamalas ang “pampulitikang kapangyarihan” nila sa panahong ito. “Bulok” man ang sistema at walang makabuluhang pagbabago ang mapapala ng bayan sa halalan, desidido silang gamitin ang pagkakataong ito para lalong makapagpalawak ng hanay, makapagpasulpot ng rekurso para sa rebolusyon.

Isa si Ka Sergio sa mga itinalaga ng naturang kilusan sa mga gawaing may kaugnayan sa “burgis” na halalan. At bagama’t sa gitna siya ng gubat kumikilos, kaliwa’t kanan ang “appointment” niya. “Ang ibang pulitiko, matagal nang nakipag-usap. Noong nakaraang taon pa,” kuwento niya, nang kapanayamin ng PINOY WEEKLY. “Pero marami pang dapat kausapin.”

Halos 390 ang kandidato tuwing halalan sa Sorsogon. Mula gobernador hanggang sa mga opisyal sa munisipalidad. Halos lahat ng ito, ayon kay Sergio, ay nagkukumahog na makipag-usap sa kilusan.

‘Hindi simpleng permiso’

“Dalawa ang taktika namin sa paglahok sa eleksiyon,” paliwanag ni Sergio. “Una, ang paglalantad sa kabulukan ng eleksiyon. Nagagawa ito sa pakikipag-usap sa masa. Pagpapaliwanag sa tunay na katangian ng masa bilang ‘paligsahan’ ng mga naghaharing uri. Pangalawa ang paggamit sa elekisyon bilang pagkakataon para makinabang ang rebolusyon.”

Sa madla sa lungsod, mas kilala ang polisiyang ito ng NPA (New People’s Army) bilang “permit to campaign” o PTC. Para sa AFP (Armed Forces of the Philippines), isang paraan ng “pangingikil” diumano ito sa mga pulitiko at negosyante para sa pagtustos ng isang kilusang naglalayong pabagsakin ang gobyerno. Nitong nakaraang halalang 2004, ikinampanya naman ng grupong Akbayan ang paglaban sa PTC. Inireklamo nila ang naturang gawain, laluna’t hindi sila makapagkampanya sa mga lugar ng NPA dahil tumatanggi silang humingi ng “permiso” at binansagan silang “persona non grata” sa mga naturang lugar.

Ngunit kung tutuusin, ayon kay Sergio, isang pamamaraan lamang ang PTC ng pagpapakita ng pampulitikang kapangyarihan ng kilusan. “Tuwing eleksiyon, ang nais lamang ng mga pulitiko ay gamitin ang boto ng mga organisado nating masa. Kung kaya, isang paraan ang PTC ng pagpoprotekta sa ating kinikilusang mga mamamayan mula sa eksploytasyon ng mga pulitiko.”

Tumampok sa publiko ang PTC bilang paraan ng “pagbubuwis” ng NPA sa mga kandidato. Pero para kay Sergio, mas higit pa rito ang PTC. Sa kanyang pagkausap sa mga pulitiko, patakaran ng NPA na alamin muna ang bakgrawnd ng makakausap: ano ang naging paninindigan niya sa mga isyu (mula pambansang isyu tulad ng Charter Change, hanggang sa mga lokal na usapin, tulad ng pagmimina sa Matnog, Sorsogon). “Binabalikan din namin ang mga nagdaang pahayag niya: Nagsabi ba siya ng masama hinggil sa kilusan at rebolusyon? Pumabor ba siya sa militarisasyon? Mahalaga ito sa aming panimulang pagsusuri sa paninindigan ng pulitiko,” ani Sergio.

“May mga pagkakataong sa panimulang pagsusuri pa lamang, batid na namin ang pagiging sagad-sagaring reaksiyunaryo at militarista ng isang pulitiko. Kapag nangyayari ito, idinedeklara agad namin siya bilang ‘persona non grata’.”

Paliwanag pa ni Sergio, walang katotohanan ang balitang ipinapakalat ng AFP na nangongolekta ang NPA ng “permit to win” bukod sa PTC. Aniya, hinding hindi gawain ng NPA na mangampanya sa kanilang “baseng masa” para sa isang kandidato. Hindi sila lalahok sa ehersisyo ng halalan. Ang PTC lamang ay para sa pagpasok sa teritoryo ng NPA, hindi garantiya na ieendorso o ikakampanya ng mga rebelde ang kandidato.

‘Maayos na pakikipag-usap’

Ginagawa ang pagkausap sa pulitiko sa mismong “sonang gerilya” ng NPA. Mismong mga kandidato ang kumakausap sa mga emisaryong tulad ni Sergio. “Malaking bahagi ng pag-uusap ang hinggil sa mga paninindigan niya,” ani Sergio. Pagdating sa usapin ng kabayaran sa pagkampanya, bukas ang NPA sa negosasyon.

“May general na rates tayo sa bawat posisyon, pero bukas na bukas ito sa negosasyon,” paliwanag ng rebelde. “Kung wala talagang pambayad, hindi natin mapilit. Ang nangungunang layunin natin sa kanila ay makabig sila sa pulitika.” Tutal, madali lang naman umano malaman ng NPA kung may kakayahan nga ang naturang pulitiko na magbayad: pampublikong kaalaman ang kabuhayan niya, mga pag-aari, mga koneksiyon.

“Minsan, kapag walang pera, tinutuuan pa naming dumiskarte. Halimbawa, kung wala siyang personal na pondo, pinapayuhan naming kumuha ng pondo sa kanyang partido. Tutal, di naman niya pera iyon. Madalas na perang kinurakot lang ito,” sabi pa ni Sergio. Mas madalas na payo nila ito sa mga kandidatong sinusuportahan ng malalaking mga partido, tulad ng Lakas, Nationalist People’s Coalition, LDP, atbp.

“Sa negosasyon, pagkakataon din para hikayatin natin sila na tumindig nang progresibo at maka-mamamamayan sa mga isyu,” dagdag pa ni Sergio.

Kuwento pa niya, may isang kandidato sa Sorsogon na dating opisyal ng militar. Dahil sa pagiging sagad-sagaring pasista noong aktibo siya sa militar, STK (shoot to kill) ang istatus niya sa NPA. Pero nang maging pulitiko na siya at nakiusap sa mga rebelde, hiniling ng NPA na humingi siya ng tawad sa publiko sa mga krimen niya noong militar pa siya. Ginawa ng naturang pulitiko. Iniatras ng NPA ang istatus niya. Ngayon, nakikipagnegosasyon siya para sa permisong magkampanya sa mga teritoryo ng dati niyang kalaban.

Sa mga nabibigyan ng permiso, ani Sergio, patuloy ang pagmonitor ng NPA sa kanilang kampanya. May ilang tagubilin ang mga rebelde sa pagpasok ng mga kandidato sa teritoryo nila: bawal manira sa kilusan, bawal mag-espiya, huwag na huwag manakot ng mga masa, at mahigpit na ipiangbabawal ang pagpasok ng mga armadong goon nang walang permiso. Puwede lang umanong magpasok ng bodyguard para sa sariling proteksiyon, pero di para manakot ng botante. Pati ang baril ng mga bodyguard ay kailangang irehistro sa NPA.

Matapos ang halalan, patuloy pa rin ang pagmonitor ng mga rebelde sa mga pulitiko: Tinupad ba nila ang mga ipinangako nila noong negosasyon? Naging mas progresibo ba sila sa mga isyu? Itinigil ba nila ang mga gawaing nakakasama sa mga mamamayan?

“Nagbabago ang istatus ng mga pulitiko, depende sa kung papaano nila tinutupad ang mga pangako nila. Kung noong nakaraang eleksiyon ay nakakuha sila ng permiso pero naging militarista pagkatapos, makakaapekto ito sa pagkuha nila ng permiso sa susunod na halalan,” paliwanag pa ni Sergio.

Para kay Sergio, malaki ang itinulong ng PTC sa pagbago sa kultura ng pulitika sa Sorsogon magmula nang unang ipatupad ang patakaran noong 1995. “Sa karanasan namin, napabuti ang ilang pulitiko matapos makipag-usap sa NPA. Naniyutralisa ang ilang dating sagad-sagaring kontra-rebolusyon. Marami din ang nahatak sa mas progresibong mga paninindigan. Hindi natin iniaasa sa eleksiyon ang pagbabago ng lipunan. Patuloy tayong nagpapalawak. Kahit sa mga miyembro ng naghaharing uri, nagsisikap tayong manghikayat.”

‘Walang aamin’

Inaamin ng pamunuan ng PNP (Philippine National Police) at AFP na hirap silang mahikayat ang mga pulitiko na huwag nang magpasailalim sa PTC. Noong Pebrero, sinabi ni PNP Chief Oscar Calderon na sasampahan nila ng kaso ang sinumang kandidato na magpapasailalim sa PTC.

Naiintindihan ni Sergio kung hindi aaminin sa publiko ng mga kandidato ang pagsailalim sa PTC. Ilegal sa batas ng gobyerno ang armadong rebolusyon ng NPA, at anumang suportang ibinibigay nila sa NPA ay ilegal din. “Ayaw din nating mapag-initan sila ng militar,” sabi ni Sergio.

Sa panayam ng PINOY WEEKLY sa dating alkalde ng Lungsod Sorsogon na si Fernando Duran, kailangan ng mga kandidato na magpasailalim sa PTC kung nais talaga nilang manalo sa halalan.

“Sa tingin ko, walang kandidato ang aamin. Maaring aminin nilang hinihingan sila, pero amining nagbibigay sila, mahirap siguro. Mapapasailalim ka sa imbestigasyon ng militar, gobyerno sa pagbigay ng suporta sa pagpapabagsak sa gobyerno,” ani Duran.

Sinabi rin ni Duran, dating aklalde ng lungsod mula 1988 hanggang 1998, na hindi na niya naabutan ang polisiyang ito nang aktibo siya sa pulitika. Gayunman, “Kaya hindi mo masisisi ang mga kanidato kung magpapasailalim sila diyan (sa PTC)....Kung wala kang akses sa mga lugar (ng NPA), siguradong dehado ka.”

Kung sakaling tatakbo siya at pamamasailalim sa PTC, ani Duran, maaring humingi siya ng konsiderasyon sa NPA. Tanggap niyang may mataas na panuntunan ang NPA sa pagkilatis sa mga pulitiko. “Kung tatakbo sana ako, dahil sa dating performance ko, tingin ko di naman nila ako tatangihan...Patunay nito ang track record ko, hindi ko pinagsamantalahan ang posisyon ko,” aniya.

Para kay Duran, senyales ang PTC ng pagbabago ng mga panahon. Sa paglakas ng impluwensiya ng NPA sa probinsiya ng Sorsogon, mistulang esensiyal na komponent na ng pagwawagi sa halalan ang pagpayag ng NPA na kumampanya sa kanilang teritoryo.

Masasabing nababago ng PTC ang kultura ng halalan sa bansa sa pamamagitan ng pagtulak sa mga pulitiko na gumawa ng mga paninindigang itinuturing ng NPA na magbebenepisyo sa mga mamamayan. “Senyales ito ng pagbabago ng panahaon,” pagtatapos ni Duran.

Posted by: kr.guda at 04:13 | link | comments